Wilma Klaassen

TEKORT SCHIETEN OF TEKORT KOMEN?

WILMA

Aandachtsgebieden

Verstandelijke beperkingen, epilepsie, autisme, zorgintensief kind, familieparticipatie, verhuizen en wonen WLZ zorg, ouderenzorg en psycho-geriatrie, socratische dialoog, presentie- en narratieve benadering, het goede leven, zingeving, bewustwording.

Contact

wilma@bovenhetmaaiveld.nu

Telefoon

+31 (0) 06 10 22 28 33

Website

www.bovenhetmaaiveld.nu

Social media

Linkedin-buttonFacebook-buttonTwitter-buttonbezoek-facebook


TEKORT SCHIETEN OF TEKORT KOMEN?

Als je kind wordt geboren met beperkingen heeft dat een enorme impact op je gezin, je persoonlijke leven en je verwachtingen van de toekomst.

Ik ben Wilma Klaassen (1964), moeder van Susan, Jasper en Naomi.

In 1997 werd Naomi, ons jongste kind, geboren met zuurstofgebrek. Een prachtig meisje, maar geleidelijk aan was het duidelijk dat haar ontwikkeling anders liep dan die van haar vijf jaar oudere broer en haar twee jaar oudere zus. We maakten al vroeg kennis met de gehandicaptenzorg.

Naomi heeft autisme, epilepsie en een verstandelijke beperking. Ze heeft 24/7 zorg nodig. Haar behoeften zijn primair en in haar beleving altijd dringend. Ze kan moeilijk omgaan met frustraties. Als alles meezit, kan ze veel. Dan is ze een gezellige meid. Maar op elk moment kan iets totaal anders uitpakken dan voorzien.

Om zoveel mogelijk verrassingen te voorkomen, lopen we samen langzaam en voorzichtig. Want als er plotseling iets gebeurt dan kan Naomi een driftbui krijgen waarna ze zich angstig terugtrekt in zichzelf. Onbereikbaar voor iedereen. Ook voor mij! Epilepsie ligt dan op de loer.
Het duurt dan een hele tijd totdat ze haar kwetsbare plekje in de wereld weer heeft gevonden. Het doet mij vreselijk veel pijn en verdriet, ik voel mij dan zo machteloos om haar zo eenzaam te zien in haar eigen wereldje.

Maar vandaag gaat het gelukkig goed. Ze is veerkrachtig.

Haar stemmingswisselingen doen een groot beroep op ieder van ons. Het zit hem vaak in die kleine alledaagse dingen die bij Naomi zo groot uitpakken. Veel is voor haar niet vanzelfsprekend. Soms moeten we alle zeilen bijzetten om haar weer gerust te stellen. Andere keren verwondert ze ons. Dan zegt ze stralend een zin als: “Ik hou zoveel van jou mama. Je weet al hoe ik voel hé? Hoe ik ben.” Of op de dag na haar verjaardag: “Ik ben nu 19. Ik ben volwassen hé? Ik praat ook volwassen.” Pareltjes!

We moeten ons aansluiten bij de belevingswereld van Naomi. Wat is het beste voor haar? Deze vraag betekent voor ons een levenslange en levensbrede zoektocht waarin we vragen en dilemma’s tegenkomen, zoals:

  • Komen we voldoende tegemoet aan Naomi’s behoeften? Ze kan immers lang niet altijd laten weten wat ze wil.
  • Krijgen haar broer en zus de aandacht die zíj nodig hebben? Hadden we genoeg aandacht voor hun zoektocht naar hun eigen weg in hun leven?
  • Schoten wij als ouders niet tekort?
  • Kwamen wijzelf iets tekort?
  • Kwam ík iets te kort?

De vraag naar wat goed leven is, bleef centraal staan toen ik in 2012 verhuisde naar de stad Groningen. Daarvoor woonde ik met mijn gezin in mijn ouderlijk huis in Zuidoost-Drenthe. Naomi bleef met haar vader in haar vertrouwde omgeving wonen. Haar broer en zus waren al uitgevlogen. Twee, soms drie dagen per week was ik bij mijn jongste dochter.

Zo nu en dan dreigde een situatie flink uit de hand te lopen. Het confronterende moment kwam in zicht: Naomi kon niet langer thuis blijven wonen. Maar waar vinden we een goede plek voor haar, waar zij gezien wordt zoals ze is?  Er volgde een emotionele zoektocht. Uiteindelijk, na lang en vaak vertwijfeld zoeken, kwamen we Nieuw Woelwijk op het spoor. Een dorpsgemeenschap voor mensen met een verstandelijke handicap bij het dorp Sappemeer (Groningen). Uiteindelijk, want Naomi kon er niet gelijk terecht, verhuisde zij in het najaar van 2016.

Nieuw Woelwijck betrok ons zorgvuldig bij de verhuizing. Er was aandacht voor ons allemaal. Als ouders, als broer en zus. Toen en ook nu worden we meegenomen in alles wat Naomi aangaat. Onze twijfels en angsten worden serieus genomen en we hoeven niet alles uit te leggen omdat de medewerkers ons begrijpen. Gezien onze ervaring is dit allemaal lang niet vanzelfsprekend!

De betrokkenheid heeft ervoor gezorgd dat de band met Naomi nog steeds heel hecht is.

Wat is een goed leven?
Ik geef lezingen en gastcolleges. Voor en over mantelzorg en familieparticipatie. Daarin vertel ik over mijn ervaringen met de wijsheid van nu. Over mijn zoektocht naar een goed leven voor Naomi, mijzelf, anderen. Waarin belangrijke begrippen centraal staan, zoals: liefde, aansluiten, aandacht, waardigheid, vertrouwen en samenwerken. 

Wilma Klaassen

De vraag naar wat goed leven is blijft centraal staan

Anderen over Wilma:

Wilma heeft oog voor de waarden en behoeften van zowel haarzelf als die van de ander. Ze is realistisch en kijkt met een open blik de wereld in. Daarbij is ze veerkrachtig, energiek, en initiatiefrijk. Wilma is één van de moedigste mensen die ik ken!

Anneline Mookfilosofisch consulent

Wilma verwoordt als ervaringsdeskundige op pakkende wijze hoe belangrijk een goede relatie tussen zorgverleners en familie in de gehandicaptenzorg is. Ze heeft de deelnemers van het congres meegenomen in de verhuizing van haar dochter naar een instelling en gedeeld welke steun vanuit de organisatie haar als moeder het meest heeft geholpen. Wilma’s positieve verhaal laat zien hoe het ook kan, een aanrader!

Hanne Dijkstracongresmanager Medilex

Klik op de foto