Cora Postema

“Laat je hart spreken!”

Cora

Aandachtsgebieden

Kwaliteit van leven, gezondheid, dialoog, mantelzorg, autonomie, “wat kan wel?”, taal.

Contact

cora@sprekendemantelzorgers.nl

Telefoon

+31 (0) 6 50 65 54 37

Blog

Over Kracht en Kwetsbaarheid…!

Websites

www.corapostema.nl
www.partnerzorg.nl

Social media

Linkedin-buttonFacebook-buttonTwitter-button

Video

bezoek-facebook

Toen mijn man Wim in 2009 een herseninfarct kreeg veranderde ons leven totaal. Ik stopte met het werk wat ik toen deed als projectmanager bij een adviesbureau om thuis voor Wim te kunnen zijn. Van twee full-time werkende mensen werden we een stel samen thuis. Wim en mijn kinderen woonden al zelfstandig. Ik werd mantelzorger. En nu we zes jaar verder zijn herken ik in mijn mantelzorgcarrière een aantal fasen. Het mantelzorgen heeft mijn leven verrijkt en vele inzichten geboden. Het heeft mij tot het inzicht gebracht dat de focus op (mantel)zorg, het leven soms in de weg zit.

TUSSEN ZORG EN HOOP IN EEN STEEDS KLEINERE WERELD
De eerste jaren stonden in het teken van hoop op verbetering. Wim hoopte zonder het beademingsapparaat te kunnen (hij heeft ’s nachts nog beademing), hij hoopte beter te kunnen gaan zien zodat hij eventueel weer zou kunnen autorijden (hij ziet een beetje dubbel en vervormd). Hij hoopte weer te kunnen slikken, zodat hij weer zou kunnen eten en drinken (hij eet nu via een PEG-sonde). Hij hoopte weer goed te kunnen spreken na een stembandoperatie. Hij hoopte weer te kunnen lopen…. We kwamen veel in het ziekenhuis, de focus lag op het zoeken naar mogelijkheden om ‘beter’ te worden. Onze wereld werd steeds kleiner, ik voelde me steeds meer vermoeid. Ik kon huilen om ‘niets’.

ACCEPTATIE
Na een jaar of twee kwam er een vriend op bezoek die me de waarheid zei: “Cora, je kakt helemaal in.” Hij had gelijk. Ik stelde Wim voor om te proberen om met een buscamper een weekje op vakantie te gaan. Koelkast voor de sondevoeding, elektriciteit voor het ademapparaat, vier wielen om over kleine weggetjes te ‘wandelen’. Deze stap bleek een grote opening naar meer.

Alle verbetering waar Wim op hoopte liep uit op niets. Als laatste besloot hij ook het onderzoek naar zijn oogfunctie maar te stoppen. Zijn mankementen zijn nog net als in 2009, maar het stoppen met de ziekenhuisbezoeken, de acceptatie dat het is zoals het is, werkte bevrijdend.

Onze focus staat inmiddels weer op ‘leven’ in plaats van ‘zorg’. Ja, ik zorg nog steeds voor Wim, maar beschouw dat eigenlijk als onderdeel van ons leven. Ik ga er ook steeds gemakkelijker mee om. Dit heeft alles te maken met ons beider vertrouwdheid met de nieuwe situatie. Met het feit dat we steeds handiger worden in het omgaan met nieuwe situaties. We voelen ons minder afhankelijk van de ‘zorg’, onze wereld is weer groter geworden. Mét het groter worden van die wereld, voelde ik mijn vitaliteit groeien. Ik heb weer energie voor nieuwe dingen.

ZORG IS ONDERDEEL VAN HET GEWONE LEVEN
Ik merk dat ik me eigenlijk geen mantelzorger meer voel. Er zijn veel mensen die voor een naaste zorgen die zich geen mantelzorger noemen. Ik zie de woorden ‘mantelzorg’ en ‘mantelzorger’ als horend tot het taalgebruik van instituties. Instituties waar professionals werken die iets voor mensen die voor hun naaste zorgen willen betekenen of er iets mee moeten. Maar voor mij als burger, als partner, als dochter, als moeder…. betekent het eigenlijk niets. Ik zorg als dat nodig is voor hen die mij lief zijn. Dat hoort gewoon bij het leven.

NU: KWALITEIT VAN LEVEN
Wat ik boeiend vind en waar ik mij nu vooral op richt is het vergroten van het bewustzijn van professionals in zorg en welzijn van hun rol in het leven van mensen die te maken hebben met langdurig ziekzijn of handicaps. Hoe kunnen zij bijdragen aan de kwaliteit van leven van deze mensen. Want als je bijdraagt aan de kwaliteit van leven van iemand met een ziekte of handicap, draag je ook bij aan de kwaliteit van leven van zijn of haar naasten. Deze kijk vanuit kwaliteit van leven, in plaats van kwaliteit van zorg, vraagt iets van ons allemaal. Daar draag ik graag aan bij door gesprekken hierover aan te gaan en te initiëren, door erover te schrijven. Ik wil de ruimte voor het leven vergroten door de focus op ‘zorg’ te verminderen.

“Leef niet om te zorgen, maar zorg om te leven!”

Cora Postema

Anderen over Cora:

Cora is een sterke en enthousiasmerende persoonlijkheid. Haar langdurige inzet als mantelzorger heeft haar tot ervaringsdeskundige gemaakt binnen ons complexe zorgstelsel. Zij stelt met de nodige humor en relativering heel wat zwakke plekken en taboes aan de orde. Waarom hebben we alles zo geregeld? Hoe centraal staat de cliënt nu echt en wie heeft de regie over een mensenleven binnen de zorg?  Met Cora wordt een discussie op scherp gesteld maar deze scherpte leidt ook tot praktische oplossingen en een menselijkere zorg

Dr. Lennert Booij

Klik op de foto