Lieke Paulussen

“Het komt op je weg”

Lieke-Paulussen

Aandachtsgebieden

Werken en zorgen, Jonge mantelzorgers, Brussen
Meervoudige beperking, Speciaal onderwijs/passend onderwijs, PGB

Contact

info@liekepaulussen.nl

Telefoon

+31 (0) 06 53 22 86 71

Website

www.liekepaulussen.nl

Social media

Linkedin-button

Jonge mantelzorger
Vanaf mijn vroege jeugd ben ik mantelzorger. Mijn oudste zus Maddy is vanaf haar geboorte meervoudig beperkt, door een hersenbeschadiging. Ze kan heel veel dingen niet goed en ze heeft anderen nodig om voor haar te denken, te praten en te regelen. Wij groeiden samen op en ik wist dus niet beter. Wij hebben altijd een heel nauwe band met elkaar gehad.

Zo gewoon mogelijk leven
Mijn ouders hebben er indertijd (meer dan 60 jaar geleden) bewust voor gekozen Maddy een zo gewoon mogelijk leven te bieden en haar dus ook thuis te laten opgroeien. Dat was niet gemakkelijk, want Maddy heeft 24-uurs zorg nodig, er moet altijd iemand bij haar zijn, maar we wilden allemaal dat ze thuis bleef. Mijn moeder nam het leeuwendeel van de zorg op zich. Mijn vader deed de “vaderdingen” (tillen, rijden, vergaderen), mijn jongere zus en ik sprongen, vaak als vanzelfsprekend, bij wanneer dat nodig was. In andere gezinnen spelen zusjes ook samen, alleen waren bij ons de activiteiten wat meer aangepast aan wat Maddy kon.

Ons uitgangspunt is altijd geweest dat wat wij voor onszelf willen, ook goed voor Maddy is. Ze heeft nagenoeg haar hele leven thuis gewoond, in gezinsverband, met gezonde mensen. Daar voelt ze zich goed bij, en wij ook. Een poging om haar elders te laten wonen, is faliekant mislukt. De zorg die ze nodig heeft, kreeg ze niet en dat kostte ons zo veel verdriet dat we besloten hebben het niet nogmaals te proberen.

Zorgen als onderdeel van het leven
Voor elkaar zorgen is in onze familie vanzelfsprekend. Als er iemand ziek is, of hulp nodig heeft, springen we bij. En daar zetten we dan ons eigen leven deels voor opzij. Dat geldt niet alleen voor Maddy, dat doen we voor iedereen waar we van houden.

Maddy heeft meer dan 50 jaar bij mijn ouders gewoond. Een aantal jaren na het overlijden van mijn vader werd mijn moeder ernstig ziek en was het duidelijk: iemand anders moest voor Maddy gaan zorgen. Eind 2010 heb ik mijn carrière vaarwel gezegd en ik ben veel minder gaan werken. Maddy is bij mij komen wonen. Weliswaar heb ik altijd gehoopt dat het niet zou hoeven, maar tegelijkertijd heb ik altijd geweten dat ik zelf voor Maddy zou zorgen, als het wèl nodig zou zijn. Mijn man Herman heeft me gesterkt in mijn besluit Maddy in huis te nemen. Zijn levensmotto was: “Het komt op je weg”. En daar heb je naar te handelen, was zijn overtuiging. Zo leefde hij zelf ook.

Het was aanvankelijk erg wennen. Maddy moest wennen aan een ander huis, een nieuwe omgeving, al haar spullen op een andere plek: hoe blij ze ook was, het kostte haar veel energie en mij ook. Ik moest ook wennen. Niet zo zeer aan het zorgen, dat deed ik immers al mijn hele leven, alleen niet zo intensief. Nee, ik moest vooral wennen aan het feit dat ik niet meer zo veel kon werken, niet meer kon gaan en staan waar ik wilde, aan de grote verantwoordelijkheid en aan de krappere financiële situatie.

Gelukkig sta ik er in de zorg niet alleen voor. Herman is helaas overleden, maar mijn moeder en jongste zus springen bij waar nodig en mogelijk. Maddy gaat vier dagen in de week naar de dagopvang en gelukkig is er een PGB waarmee we twee geweldige vrouwen kunnen inhuren, die Maddy bijstaan op de momenten dat ik moet werken of een avondje uit ga.

En nu, na ruim vijf jaar, hebben we een goed evenwicht. Ik heb voor een aantal uren per week zinvol werk, dat ik goed met de zorg kan combineren. Maddy heeft het erg naar haar zin, ze is elke dag merkbaar blij dat ik voor haar zorg. En wij (mijn moeder, mijn andere zus en ik) zijn blij dat we het zo kunnen doen. Het geeft me veel voldoening dat ik Maddy een goed leven bezorg. Zeker, ik moet er veel voor laten. Maar waarom zou ik niet voor haar zorgen? Waarom zou ík meer recht hebben op een goed leven dan Maddy? Zij heeft niet  gevraagd om haar beperkingen en ze heeft anderen nodig om haar leven te kunnen leiden. Juist mensen die zichzelf minder goed kunnen redden, hebben recht op een goed leven!

Meedenken
Na een lange carrière in het publieke domein, weet ik hoe beleid bepaald, gemaakt en uitgewerkt wordt. Ik heb geleerd hoe politieke besluiten in de uitvoeringspraktijk vertaald worden. En ik heb in mijn privésituatie ervaren hoe dat voor burgers en zorgvragers uitpakt: de administratie, de bureaucratie, het geregel en de regels. Ik ga graag in gesprek met bestuurders, zorgprofessionals, beleidsmakers èn mantelzorgers om samen met hen alle facetten rondom mantelzorg in beeld te brengen. Door mijn kennis en (levens)ervaring ben ik in staat om politiek en beleid te verbinden aan de dagelijkse (zorg)praktijk.

“Wie één mens redt, redt de hele mensheid”

Lieke Paulussen

Anderen over Lieke:

Indrukwekkend persoonlijk verhaal tijdens de opening van het mantelzorgcafé in Hulst

Liesbeth de Bruijn, Curamus

Ik ken Lieke als een bevlogen gespreks- en workshopleidster. De ontwikkelingen in het sociale domein weet ze op deskundige en betrokken wijze telkens te vertalen naar een win-winsituatie voor burger en overheid.

Charlotte van Dijk-Pieters, directeur FAM! Netwerk

Klik op de foto

Lieke-collage

Lieke presentatie Roermond

Lieke-collage Lieke-collage Lieke-collage Lieke-collage