Marjo Brouns

“In de zorg voor de ander, jezelf blijven zien”

Aandachtsgebieden

Mantelzorg, Werk en mantelzorg, Jezelf (blijven) zien, Eigen regie, Kracht en Balans, Zelfvertrouwen en zelfinzicht, TA en Dramadriehoek.

Contact

marjo@sprekendemantelzorgers.nl

Telefoon

+31 (0) 6 51 28 17 49

Blog

In de zorg voor de ander, jezelf blijven zien.

Website

Van onmacht naar kracht en balans.

Social media

Linkedin-buttonFacebook-buttonTwitter-button

Video

bezoek-facebook

EMOTIONELE AARDBEVING

Het ongeval van Mon, mijn man, was niet alleen een emotionele aardbeving, het zette alles, echt alles in ons leven op z’n kop. Mon is in december 2008 in huis gevallen met een partiële dwarslaesie als gevolg. Gecombineerd met een aantal chronische ziektes is hij behoorlijk beperkt en is de zorgvraag complex.

Vanaf de eerste dag na het ongeval was het helder voor me: ‘In voor- en tegenspoed’ en heb ik me niet afgevraagd of ik liever niet voor hem wilde zorgen. Maar het duurde ‘even’ voordat ik de veranderingen in ons leven doorleefde en de zorg voor hem in de totale context van mijn leven een juiste plek kon geven. Boos ben ik eigenlijk nooit geweest, maar heb wel diepe rouw en veel onmacht ervaren.

OMSLAGPUNT

Het werd ook veel te druk in mijn leven: de zorg voor mijn man, voor mijn schoonmoeder die steeds hulpbehoevender werd, een fulltimebaan die veel van mij vergde. Alle emotionele belasting daarbij opgeteld bleef er heel weinig ruimte en aandacht voor mijzelf over. Toen daar in 2011 een conflictsituatie op mijn werk bij kwam, werd dit de ideale cocktail voor een heftige burn-out. Achteraf gezien een omslagpunt.

RUIMTE VOOR MIJZELF

Vanaf toen leerde ik ruimte voor mijzelf te maken. Dat begon met wekelijkse #zorgvoormijzelfavondjes, maar ik besefte al snel dat goed voor jezelf zorgen meer is dan ontspanning of afleiding. Het heeft vooral te maken met vooral die dingen doen die goed voor mij zijn en waarbij ik mijn kwaliteiten en talenten kan benutten. Ik heb inmiddels mijn baan vaarwel gezegd en dat gaf ruimte; niet alleen voor de zorg voor Mon en mijn relatie met hem, maar vooral ook voor mijzelf.

HET LEVEN BOVEN DE ZORG UITTILLEN

Een belangrijke markering in de afgelopen 7 jaar was het moment dat ik Mon weer vooral als mijn partner, als mijn lief, ging zien. ‘Jullie hebben het leven boven de zorg uitgetild’ zei destijds iemand. Zo voelt dat ook. Mon doet geen mannendingen in en rondom ons huis meer, dat lukt niet. Maar ik leg mijn hoofd op zijn schouders als ik dat nodig heb. In al zijn beperkingen zorgt hij zo ook goed voor mij.

ACCEPTEREN

Accepteren is het moeilijkste, maar ook het allerbelangrijkste. Dat ging bij mij in kleine stapjes en met het besef dat het acceptatieproces van Mon een hele andere inhoud heeft en zeker ook een andere doorlooptijd en volgorde kent. Dat accepteren moeilijk was, da’s zeker waar. Maar mijn leven werd weer overzichtelijk, de grote omschakeling zat in dat ik nu minder vecht, maar veerkrachtiger werd en meer oog heb voor dat wat wél kan.

GELIJKWAARDIGHEID

Ik prijs me gelukkig met de huidige zorgprofessionals om ons heen. Er is vertrouwen en openheid. In de relaties met hen ervaar ik gelijkwaardigheid, die zij laten blijken door ook van ons leren en zeker niet onbelangrijk: dat zij keuzes en regie bij ons laten. Het is ook die gelijkwaardigheid die het eenvoudiger maakt om de hulp te vragen die Mon of ik nodig hebben. We hebben fijne buren, familie en vrienden die er voor ons zijn. Het voelt geliefd en warm, maar ook praktisch. Ook hier is openheid, eerlijkheid en vertrouwen voor ons een belangrijke basis.

IEDER MENS WIL VAN BETEKENIS ZIJN

Ik vind het fascinerend om te zien hoe graag mensen een ander willen helpen. Mensen willen van betekenis zijn voor die ander, maar tegelijkertijd sluit de geboden hulp lang niet altijd goed aan of kent zoveel regels en voorwaarden dat het eerder afhankelijker dan zelfstandiger maakt. Ik vind het boeiend en daagt me uit hoe de wil om te helpen wel kan passen bij de gewenste hulp. Tegelijkertijd wil ik oog houden voor hoe we in de samenleving ruimte geven om mijn man en andere zorgvragers van waarde laten zijn. Ieder mens wil immers van betekenis zijn.

LEVENSLESSEN

Mantelzorg is voor mij een aaneenschakeling van levenslessen. In mijn blog schrijf ik er uitgebreid over. Die levenslessen gecombineerd met een groter zelfinzicht gaven me een zelfvertrouwen dat groter is dan in de periode voor het ongeval. Dat fascineert me dan ook wel weer: volgens mij is zelfvertrouwen voor ieder mens de ultieme basis voor geluk en als geheel een ‘must’ voor een samenleving met minder angst en wantrouwen.

IN BALANS

Mijn leven is in balans nu, de zorg is niet meer allesoverheersend. Zeker, niet elke dag is leuk, maar in welk leven is dat wel? Natuurlijk had ik liever niet gehad dat mijn man een ongeval kreeg, maar ik ben mede hierdoor nadrukkelijker gaan zien hoe ik mijn inzichten en (levens)ervaringen kan combineren met mijn talenten om zo, naast de zorg voor mijn man, ook in de samenleving iets te kunnen betekenen.

“OMDAT HET LEVEN ZIN HEEFT…. EN ZIN GEEFT…”

Marjo Brouns

Anderen over Marjo:

Ik heb bewondering voor de manier waarop Marjo in haar ‘mantelzorgtaak’ staat en zichzelf en anderen weet te verrijken door scherpe observaties, verwondering en reflectie

Nicole Brunner PGGM

Ik ken Marjo in haar rol als mantelzorger vanaf het eerste uur. De manier waarop zij mantelzorg een stem geeft, is kwetsbaar en krachtig tegelijk, moeilijk voorstelbaar als zo herkenbaar… Hierdoor laat Marjo niet alleen een mooi stuk van haarzelf zien maar ontvouwt zich naast ervaringsdeskundigheid ook een ware expert op dit gebied. Haar grote, nee haar grootste kracht, is het aangaan van de dialoog met welzijns- en zorgprofessionals, studenten en mantelzorgers over het thema mantelzorg. Waarbij haar lerend vermogen, haar sterk analytisch karakter en haar realistische en bevlogen manier van verhalen vertellen, van haar eigen verhaal vertellen, je van begin tot einde meenemen!

Janine Muijlkens NVWA

Klik op de foto


IMG_0599

0uderendag 2014

APA_IVZ060613_10


5dc51bfb-4c2b-4dab-991e-d008ed195168